Swetry na wiosnę 2011

Dzisiaj spora porcja inspiracji z różnych pokazów mody i sklepów internetowych z sezonu wiosna 2011 i kilka fajnych modeli z roku ubiegłego. Być może ze dwa z nich zrobię na drutach. Na pewno jednym z nich będzie brązowy piękny sweter Marca Jacobsa, w takim właśnie kamelowo-brązowym odcieniu.  Zaczynamy pokaz!

To ten mój lubiony model

Czarno-biały a la Chanel

Ponadczasowy Oskar de la Renta

Emporio Armani na wiosnę

Missoni, może być z bawełny

Net-a-porter

I wersja bez rękawów

Nie wiem skąd, ale ładne

Eteryczny sweterek Stelli Mcartney

Krótki bezrękawnik z bawęłny z jedwabiem

Trochę ekstrawagancki Aleksander Wang

D&G w stylu etno

I na koniec sweter przedłużony do kostek, ale fajny. To też Chanel

Pled z akrylu zakończony

Zakończyłam miękki pled ecru z białego akrylu, którego początek tu

Robota jest bardzo prosta, ale najpierw o włóczce. Na pled (szal) o wymiarach 82 cm x 118 cm potrzeba 40 dag akrylu o takiej normalnej grubości, jak na swetry. Druty - 5mm.

Nabieramy na druty 180 oczek i robimy ryżem, czyli:

1 rząd: prawe, lewe i powtarzać do końca

2 rząd: nad każdym prawym oczkiem robimy oczko lewe, a nad lewym - prawe. 

W kolejnych rzędach tak samo, a więc zawsze nad prawym oczkiem robimy lewe, nad lewym - prawe. I to cała filozofia pledu.

Przy osiągnięciu około 120 cm długości szala i po zakończeniu wszystkich oczek, tniemy akryl na 30 cm kawałki i łączymy w pęczki po 4 nitki, robiąc frędzle w dowolnej odległości od siebie. Jak nie wiesz, jak się do tego zabrać tu jest cała opisana cala technika.

Wszystkie kolory kaszmiru

Kaszmir to jedna z najdroższych i najdelikatniejszych wełen na świecie. Otrzymywana jest z kóz kaszmirskich, pochodzących z Azji. Kozy te wytwarzają runo, składające się z dwóch warstw: delikatnego, miękkiego puchu oraz mniej szlachetnych włosów ochronnych. Po wyczesaniu zwierząt, następuje trudny proces oddzielania tych dwóch rodzajów włókien. Po jego zakończeniu wełnę można farbować, a następnie prząść. Kozy kaszmirskie żyją głównie w wysokich partiach górskich północno-zachodnich prowincji Chin (Wewnętrzna Mongolia, Tybet i inne), w Mongolii, Afganistanie, Iranie, Pakistanie i Indiach. Indyjski Kaszmir, od którego pochodzi nazwa wełny, obecnie dostarcza jej niewielkie ilości.
Kozy kaszmirskie są także hodowane w  Stanach Zjednoczonych, m.in. w Pensylwanii. 

Koza kaszmirska z Pensylwanii

Szale kaszmirskie

W zamierzchłych czasach z kaszmiru tkano głównie szale. Najwcześniejsze pisane wzmianki pochodzą z XI wieku z Indii. W XVI wieku Mongołowie podbili Kaszmir i produkcja szali stała się kwitnącym interesem. Tkaczy przywożono ze wschodniego Turkiestanu, gdzie stosowano techniki tkania, wykorzystane potem w produkcji szali.
Szale kaszmirskie odkrył dla Europy francuski lekarz Francois Bernier przyjaciel Moliera i Cyrano de Bergerac, który w 1655 roku wyruszył w 12-letnią podróż do Azji, połączoną z  praktyką lekarską.  Jako pierwszy Europejczyk zobaczył i opisał tradycyjne kaszmirskie szale, kiedy pracował jako medyk na wspaniałym dworze ostatniego cesarza Mogołów - Aurangzeba i razem z nim odbył wyprawę do Kaszmiru.
Upadek państwa Mogołów w drugiej połowie XVIII wieku zostawił wielu tkaczy bez pracy.  Na krótko, bo akurat w tym czasie szalami kaszmirskimi zaczęła interesować się Europa. a przede wszystkim dwory królewskie i arystokracja. W 1778 roku szale kaszmirskie trafiły z Francji do Anglii. Szalowy szał ogarnął Europę po zwycięskiej kampanii Napoleona w Egipcie, z której przywiózł on swojej żonie Józefinie jeden z takich luksusowych wyrobów podarowany mu przez paszę Muhammada Ali.
Józefina zakochała się w szalach i zgromadziła ponoć około 400 sztuk. W owych czasach szale były bardzo drogie - kosztowały co najmniej 10 tysięcy franków - i stanowiły rodzaj inwestycji oraz zapisy w testamentach.
W okresie napoleońskim najpopularniejsze były szale kaszmirowe w kolorach: czerwonym, białym, żółtym lub beżowym, których końce pokrywano charakterystycznymi floralnymi wzorami.  Taki właśnie szal w żółtym kolorze ma na słynnym portrecie Francoisa Gerarda - Madame Recamier - pierwsza „ikona mody” czasów napoleońskich.

Już wkrótce miłośniczkami szali kaszmirskich stały się cesarzowa Eugenia oraz brytyjska królowa Wiktoria. Ta ostatnia miała nawet własne stadko kóz kaszmirskich w parku Windsor, których potomkowie do dzisiaj żyją na dziko w Llandudno Great Orme Park w Walii.

Kaszmir i moda

Do lat 20. ubiegłego wieku kaszmirowe swetry nie były przedmiotem zainteresowania ze strony domów mody. Zmiany nadeszły w latach dwudziestych wraz z Patou i Chanel, ale kaszmirowe wyroby znalazły swoje stałe miejsce na wybiegach od chwili, gdy Elsa Schaparelli  w listopadzie 1927 roku pokazała swój sweter "trompe d'oeil", robiony metodą armeńską

Photo courtesy of Philadelphia Museum of Art: Gift of Vera White, 1952

Około 1933 roku firma Pringle of Scotland po raz pierwszy zaprezentowała kaszmirowe "bliźniaki", który od razu stały się wielkim przebojem Holywood. W 1937 roku Lana Turner zapoczątkowała modę na "sweater girl". 

W latach 40. amerykańscy projektanci zaczęli ozdabiać kaszmirowe seterki cekinami, koralikami, aplikacjami, futrzanymi kołnierzami, itp. W latach 50. swetry stały się nawet strojami wieczorowymi. Popularnością cieszyły się rękawy 3/4.  Takie trendy były kontynuowane w następnej dekadzie. Modne były intarsje, argyles, kwiaty, motyle i inne elementy z natury.

W XXI wieku całkowita produkcja kaszmiru w rejonach azjatyckich wynosi kilkanaście tysięcy ton, z czego pozyskuje się około 6,5 ton czystego kaszmiru. W 2007 roku 72 proc. całej ilości surowego kaszmiru produkowały Chiny, 18 proc. - Mongolia, 7 proc. - Afganistan. Z Iranu i innych krajów azjatyckich pochodziło 3 proc. światowej produkcji surowego włókna. Chociaż w ostatnich latach Chińczycy produkują u siebie wiele wyrobów z kaszmiru, to najlepsze gatunkowo i najdelikatniejsze włoczki kaszmirowe oraz ubrania z nich pochodzą z Włoch, Szkocji, Anglii i Japonii. 

Wszystkie kolory kaszmiru z angielskiej firmy Turnbull&Asser

Klasyczny męski sweter z kaszmiru

Obecnie jednym z głównych centrów handlu kaszmirem jest Londyn, eksportując tę wełnę i jej wyroby do Francji, Ameryki, Rosji, a nawet Turcji oraz realizując zamówienia współczesnych dworów królewskich na specjalne szale wyszywane złotem na szczególne okazje.

Włókno z lotosu

Europejczycy z niedowierzaniem przyglądają się marynarce z tkaniny z włókien lotosu. Tymczasem dla mieszkańców Myanmaru (Birma) nie ma w tym nic dziwnego, bowiem od wieków z takich włókien wyrabia się w tym kraju rzadkie, drogie tkaniny.

Lotus z Myanmaru

Przygotowanie łodyg lotosu do przędzenie jest bardzo czasochłonnym zajęciem, wymagającym wiele wprawy. Jednak Birmańczycy czynią to z wielka swobodą, tworząc z tego niezwykłego kwiatu cieniutkie nic, które farbują na  przepiękne kolory.

 Wszystkie kolory lotusu

I jeszcze niebieskie

A tu już nici z lotusa na krosnach

Takim śladem poszli też przedstawiciele włoskiej firmy Loro Piana, specjalizującej się w wyrobach z kaszmiru i najlepszej wełny, posiadającej około 140  luksusowych sklepów na całym świecie. Szukając alternatywy dla tradycyjnych włókien, wybrali się w podróż do Myanmaru, gdzie odkryli nie tylko piękno azjatyckich kwiatów, ale także możliwości stworzenia nowej tkaniny, idealnej na męskie marynarki i inne luksusowe wyroby. 

Clipped from: online.wsj.com (share this clip)

W Myanmarze Loro Piana dowiedział się, że aby utkać metr tkaniny, potrzeba 32 tysiące łodyg lotosu. Mieszkańcy tego kraju są fachowcami od włókien z lotosu, bo sami od wieków z lotosu wyrabiają tkaniny dla najwyższych rangą mnichów buddyjskich. 

Wdzianko minimalistyczne

Sweter ten powstał z nudów i włóczki kupionej w ciuchowni za 2 złote.Robiony jest ryżem, żadnego wykończenia pod szyją. Na górze tylko jeden duży guzik ze starej garsonki.

Miękki pled z akrylu

Wczoraj zaczęłam robić pled z akrylu, do przykrycia się w chłodne wiosenne wieczory (jak wczoraj) lub do narzucenia na fotel czy kanapę. 

Na druty nabrałam 130 oczek i robię ściegiem ryżowym. Ścieg ten bardzo nadaje się do takich wyrobów, bo szybko się robi i nie wyciąga się ani wzdłuż, ani wszerz. Końcowy efekt po skończeniu roboty w ciągu kilku dni.

Wiosenny sweterek z akrylu

Na sweterek ten wyszło 30 dag akrylu o nazwie bodajże "Kotek", ale głowy nie dam. Przód składa się z dwóch wzorów: ażurowego i klasycznego, najzwyklejszego warkocza. Elementem ożywiającym są czerwone,  ręcznie robione przed laty, guziki.

Cały tył swetra - to powtarzające się motywy ażuru. 

Ściągacz 1 prawe - 1 lewe, wykończenie przy szyi oraz mankiety rękawów robione samymi prawymi oczkami po jednej i drugiej stronie(ścieg francuski).

A oto schemat wzoru ażurowego o szerokości 11 oczek:

Na schemacie pokazane są tylko rzędy nieparzyste, od 1 do 9, a więc jeden pełen motyw ma 11 oczek szerokości i 10 rzędów wysokości.
Objaśnienia do rysunku

Kolor czerwony - oczko prawe.

Kolor czarny - oczko lewe

Kolor zielony - narzut

Kolor niebieski - podwójne przeciągnięcie (dwa oczka zdejmujemy razem na prawo, jedno oczko przerabiamy na prawo i przeciągamy przez nie dwa oczka zdjęte). W ten sposób z trzech oczek robi się jedno oczko.